براي سال‌ها، حتي قرن‌هاي بسياري بر اين باور بودند كه زن‌ها نمي‏توانند الكلي يا معتاد شوند. بنابراين نيازي به بررسي چگونگي معتاد شدن، درمان و بهبودي آنان نبود. اين عدم پذيرش و در نتيجه نبود فرضيه اعتياد و بهبود تا تولد جنبش زنان در دهة 1960 تا 1970 ادامه داشت. اين انقلاب اجتماعي و سياسي زن را بگونه‏اي ديگر تعريف كرد و او را از مرد جدا ساخت و همانگونه كه فمينيست‏ها آرزو داشتتند زن را با مرد برابر ساخت. در نتيجه اين تغييرات زنان نيز در جرگه‏ الكلي‏ها و معتادين قرار گرفتند و زمينه بررسي و تحقيق درباره اعتياد مبتني بر جنسيت آغاز شد. امروزه ادبيات اين موضوع گسترده و با نفوذ است و زن و اعتياد و درمانهاي بخصوص زنان را مورد بررسي قرار مي‏دهد، با اين وجود اكنون چه‏كاري براي انجام شدن باقي مانده است؟
كار بسيار، موفقيت‏هايي كه زنان توانستند براي ديده شدن و پذيرش اعتيادشان به دست آورند همراه با تناقض و تعارضات اجتماعي، سياسي و رواني بوده است. نيازي كه زنان براي جدا شدن و قايل شدن تفاوت با مردان برآن تأكيد داشتند و براي‌ كشمكش‏ها اجتماعي، سياسي شناخته شدن و برابري جنسيت آنان لازم بود، جنبه منفي پنهان و متناقضي را در هنگام درك و درمان اعتياد بهمراه داشت. اين چارچوب مقابله‏اي مقايسه جنسيت، ممكن است زنان را در حالتي رقابتي با مردان قرار دهد كه بوسيله آن به حفظ قدرت بپردازند كه اين خود موجب مي‏شود آنها توان پذيرفتن تجربه اصلي انسان در مورد از دست دادن كنترل يا ضعف نداشته باشند در حاليكه براي بهبودي ضروري است، اين فصل روشي را براي تفكر در مورد زنان و اعتياد ارايه مي‏نمايد كه ديدگاه جنسيتي را گسترش مي‏دهد:مدل رشد(developmental model ) فرآيندي از اعتياد و بهبود. قسمت اول اين فصل تناقض‏هاي مهمي را كه زنان با آن روبرو هستند مورد بررسي قرار مي‏دهد، براي مثال، اينكه چطور زنان براي تمايز و تشابه در شناسايي بنيادي با مردها بصورت همزمان مبارزه مي‏كنند، بعد از اين به تاريخچه زن و اعتياد خواهيم پرداخت كه اين خود به بحث در مورد ديدگاه‏هاي جنسيتي معاصر مي‏انجامد كه به بررسي درمان اعتياد زنان مي‏پردازند. سرانجام در اين فصل، طرحي از مدل رشد اعتياد ارايه مي‏شود، با اين توصيه كه چارچوب مورد نظر براي فهم تجارب پيچيده زنان و بخصوص فهم تفاوت‏هايي بين زنان ضروري‌ است.

در اين فصل نگاهي به زن و اعتياد از ديدگاه رشد مي‏اندازيم ديدگاهي كه حول تجربه اصلي فقدان كنترل، معتاد شدن و بهبودي حاصل كردن مي‏چرخد. اين ديدگاه همچنين تفاوت‏هاي بارزي بين مردان و زنان در آنچه كه اعتياد و بهبودي تلقي مي‏گردد قايل است. در اين ديدگاه تفاوت‏هاي بزرگي بين زنان و مردان از حيث چگونگي معني كردن اعتياد وجود دارد.

هدف اين فصل گسترش راه‌هاي تفكر در مورد زنان و باز كردن سوالات بيشتر، تناقضهاي بيشتر و موضوعات بيشتر براي درمانگرهاست تا در درك و درمان زنان بكار گيرند.

 ديدگاه زنان

تجارب مربوط به معتادشدن و خود را معتاد محسوب كردن اغلب در تضاد با بسياري از نظرات اجتماعي، سياسي مرتبط با مبارزه طولاني زنان براي برابري با مردان است. اين تناقضات موجود در ديدگاه‏ها مي‏تواند باعث ايجاد تعارضاتي براي زنان شود موانعي را براي پذيرش و درمان اعتيادشان بهمراه داشته باشد. اين موضوعات شامل(1) معاني مختلف مفهوم اكتساب قدرت، (2) ادامه برچسب، (3) نگاه كردن به زنان در يك چارچوب اقليتي، جنسي است.

كسب قدرت

ايده كسب قدرت براي زنان در رابطه با موقعيت اجتماعي، سياسي، اقتصادي شامل مقابله با وضعيت موجود، بخصوص نابرابري و برتري مردان و فشار شديد آنان براي تغيير و به دست آوردن برابري است. اين چالش شامل مقايسه گذشته با حال، مقايسه جنسيت‏ها و اقليت و اكثريت با توجه به قدرت و ميزان دارا بودن آن توسط افراد است. مبارزه براي برابري مستلزم تيزبيني و تحليل چيزي است كه باعث كاهش قدرت شود. تمركز بر نياز به قدرت و موقعيت برابر مي‏تواند متضمن اين نكته باشد كه افزايش قدرت زن در ارتباط با مرد تنها از اين راه امكان‏پذير است. اكتساب قدرت زن و بهبودي در اعتياد از نظر روند اكتساب قدرت در عرصه‏هاي اجتماعي، سياسي و اقتصادي متفاوتند. روند تسليمي وجود دارد كه نشانه بهبودي مؤثر فرد است و آن وقتي است كه زن معتاد بپذيرد كه براي كنترل مصرف مواد يا الكل و يا هر دو داراي عدم توانايي كامل است. اين پذيرش ضعف شامل مفاهيم و بيان اين ضعف است كه با كسب قدرت آنان از نظرسطح اجتماعي، سياسي واقتصادي همخواني ندارد.
زماني كه خواهان نجات از اعتياد هستند با تعارضي داخلي دست به گريبانند كه نمي‏تواند با تمايل آنان براي كسب قدرت بيشتر رفع شود. اما اين امر مستلزم بازسازي روابط آنها با خودشان است ; يعني ابتدا با پذيرش ضعف نسبت به مواد، سپس، زندگي خود را بر صداقت و مسئوليت شخصي استوار كردن كه منجر به پيروزي از نوع ديگري مي‏شود: آزادي از سلطة يك واقعيت خطرناك. اين تفاوت‏ها براي كسب قدرت مي‏تواند براي زنان در هنگام بهبودي مشكل ايجاد كند. براي عده‏اي از آنان، وارد شدن به دوران بهبودي ممكن است در آغاز احساس ضعف را بوجود آورد و منجر به رها كردن جنبش بزرگتر زنان شود. فهم اين تفاوت‏ها مي‏تواند باعث كاهش اين تضاد شود: زنان مي‏توانند در روند روبه رشد بهبودي‏ وارد شوند و در همان حال تعهدشان به جنبش زنان و منافع حاصل از آن را حفظ نمايند.
از نظر تاريخي الكليسم در زنان، ضعف اخلاقي انگاشته شده است و ديدگاهي بوده است كه تا امروز ادامه يافته است. فمنيست‏ها كه سعي دارندموقعيتي برابر مردان بيابند كوشش‏هاي بسياري را براي شناخت، آشكار بودن و برابري حقوق زنان انجام داده‏اند. در رابطه با اعتياد، هرچند، اين پيروزي استعاري بوده است. زنان حق پذيرفتن اعتياد و الكلي بودن خود را دارند، با وجود اينكه هنوز براي زنان داراي مضمون اخلاقي منفي و انگ اخلاقي است. زنان بصورت متناقضي اين حقوق را دارند، كه مشكل اخلاقي خود را بپذيرند.

زن بعنوان اقليت ديدگاه جنسيتي

در كنار چالشي كه در مورد برچسب و انگ اعتياد وجود دارد اين مسأله هم هست: كه چطور كشمكش سياسي براي برابري جنسيتي را با تجربه فقدان كنترل آشتي داد، با وجود چارچوب رقابتي و دو مقوله‏اي برابري جنسيتي و زباني كه براي تأكيد بر كنترل و قدرت استفاده مي‏شود. گرگوري باتسون اين تناقض آشكار را مورد بررسي قرار مي‏دهد و اينگونه اظهار مي‏دارد( 1971 ) كه اعتياد اساساً در مورد "خود " است و هميشه يك موضوع شخصي است. باتسون چارچوب تعيين كننده‏اي را براي فهم الكليسم بعنوان كشمكش با خود مطرح مي‏كند. به نظر وي فرد الكلي در جنگي رقابتي و متقارن درگير است. قسمتي از خود بر قدرت بيش از حد در كنترل نوشيدن الكل باور دارد. قسمت ديگر خود، قرباني واقعيت فقدان كنترل است. اين بحثي دومقوله‏اي است كه فرد الكلي را در مقابل خود قرار مي‏دهد، يعني دفاع از وجود محدوديتها و در همان حال شكستن آنها. فرد به خود مي‏گويد«مي‏توانم نوشيدنم را كنترل كنم» در حاليكه مرتباً كنترلش را از دست مي‏دهد. قسمت غالب و برنده هر فرد(باور به امكان كنترل) جاي خود را به قسمت بازنده و سلطه‏پذير مي‏دهد. (پذيرفتن واقعيت فقدان كنترل).
رهايي از اين وضعيت ناخوشايند زماني ممكن است كه فرد شكست واقعيت از دست رفتن كنترل و عدم توانايي، را بپذيرد. فرد الكلي با محدوديت‏هاي بشري مواجه مي‏شود و ضعف را تجربه مي‏كند و به نقطه "تسليم " و "به انتها رسيدن " مي‏رسد(Tie bout, 1949, 1953 ) عقيده كنترل را از دست مي‏دهد و به بيرون از خود متوسل مي‏شود. اين از دست رفتن باور به قدرت خود براي كنترل الكل، شخص را از كشمكش داخلي و قطبي مي‏رهاند.
چارچوب مقايسه جنسيتي مي‏تواند بر همين ساختار تقارني عمل كند، بخصوص در "جنگهاي " جنسيتي، اجتماعي، سياسي كه زنان براي قدرت در برابر مردان و "عليه " آنان ايستاده‏اند. قدرتي كه آنها را برابر سازد و نمايان سازد.

نظريه‏هاي جنسيتي رقابتي ساختار دو مقوله‏اي را كه بر قطبي‏شدگي و تمايز تأكيد دارد تقويت مي‏نمايد. اين ساختار مي‏تواند به تفكري خشك منجر شود و يا به نتايجي برسد كه زنان را از گرفتن موضع مخالف مردان بازدارد. اين چارچوب دومقوله‏اي هم عدم پذيرش و هم حالت دفاعي داشتن را برمي‏گيرد. چونكه يك برنده و يك بازنده را مي‏طلبد، يك مهاجم و يك قرباني. زنان به مبارزه خواهند پرداخت تا جنبه‏هايي از تجربه خود را كه در آن تأييد به معني قبول شكست و ضعف است انكار كنند و بعضيها ناچارند نداشتن كنترل و اين شكست يا نقص را در چارچوبي خشك و غيرقابل انعطاف بپذيرند.

در بافتي سياسي، چارچوب جنسيتي زنان را بصورت اقليتي كه هميشه در ردة دوم و سلطه‏پذير مرد بوده است مورد تأكيد قرار مي‏دهند. از اين ديدگاه، زنان قرباني سلطه مردان بوده‏اند. ميدان مبارزه جنسيتي برنده- بازنده نطفه آسيب اعتياد را در خود بازسازي مي‏كند. همانطور كه باتسون مي‏گويد: كشمكش براي كنترل عليه واقعيت فقدان كنترل است. در اين دومقولگي متضاد  چارچوب رقابتي، بر اعمال "قدرت بر خود و ديگران " تأكيد مي‏كند، براي زنان مشكل است كه فقدان كنترل را بپذيرند در حالي كه ادعاي قدرت داشته باشند و همزمان ضعف خود را انكار كنند. در تعريف اعتياد زنان به مواد از طريق ديدگاه جنسيتي رقابتي، خطري وجود دارد و آن اين است كه چنين بينشي مي‏تواند بصورت متناقضي زنان را از تمركز بر خود دور نمايد.

جنگ جنسيتي سياسي، دشمن را طرف ديگر فرض مي‏كند. زني كه معتاد است عليه خود مشغول جنگ است. اما براي او مشكل است كه مسئوليت شخصي‏اش را در فقدان كنترل بشناسد و بپذيرد و در صورتيكه بر تقويت قدرت و كنترل خود متمركز است، نقش فعال خود را در اعتياد قبول كند.

مشكل ديدگاه جنسيتي از مقايسه جنسيت نيست بلكه از ديدگاه سازماندهي رقابتي است كه در ديدگاه اقليت وجود دارد. زنان هميشه جايگاه اقليت را در چارچوب جنسيتي رقابتي گرفته‏اند. از نظر تاريخي، نقش و هدف هر اقليت در بافت اجتماعي سياسي تعريف و تمايز قايل شدن ميان خود و اكثريت حاكم است. گاهي اوقات هم، تنها هدف بقاست. مرئي و جدا بودن نيازمند مخالفت و ايستادگي است، اقليت در برابر سلطه اكثريت.
اگرچه در قلمرو اجتماعي، سياسي اين امر مهم است، اما تمركز مستمر بر مبارزه اقليت عليه اكثريت حاكم، هنگامي كه زمان به خود و اعتيادشان بعنوان يك كشمكش داخلي مي‏نگرند، بر ضد آزادي آنان نيز قدعلم مي‏كند. ديد اقليت نيازمند تمركز و تأكيد خارجي (حاكميت اكثريت) و نگرش براي دفاع و آمادگي است. چارچوب تعريف خود اجازه تأكيد و رشد به سوي داخل را از درون مي‏دهد.

حركت به سوي مفهوم گسترده‏تري از فرايند انساني- جدا از دوگانه بودن و رقابتي بودن چارچوب جنسيتي زنان را از جايگاه قهري "اقليت " برداشته و آنها را براي خود- كاوي مستقل، و پيشرفت آزاد مي‏كند. ديد گسترده‏تر فرايند انساني مستلزم قبول مسئوليت شخصي براي اعتياد خويش است، مسئوليتي كه فقط فردي است و مربوط به خود شخص است. قبول مسئوليت شخصي به صورت متناقض نيازمند پذيرش خود و پذيرش عامليت است(قبول و پذيرفتن اينكه در اعتياد خود شركت كننده فعالي باشيم)، راهي كه به برابري و آزادي مي‏انجامد.
زنان اغلب بين موقعيت ايستادگي عليه اكثريت مرد با هدف برابري و آزادي و شناخت تجربه مشترك انساني كه مستلزم قبول خود است گير افتاده‏اند. در قبول مسئوليت شخصي براي عدم كنترل، زنان "خودي " برابر و جدا را به دست ‏آورده‏اند كه باتلاش زياد در كشمكش با مردان حاصل شده است. اما هنوز براي زنان سخت است كه هر دو را انجام دهند: يعني حفظ خود زنانه متفاوت و تجربه بزرگتري كه در آن با مردان شريك باشد. در چارچوب جنسيتي، آنها ممكن است احساس نمايند كه به جنبش زنان خيانت مي‏كنند، يعني ممكن است پذيرش فقدان كنترل- مخصوصاً اعتياد- بعنوان فقدان خود، بيشتر از متضاد آن يعني وجود خود و آزادي شخصي درك‌شود. اين دوراهي با زبان رقابتي، تهاجمي تشديد مي‏شود. در بافت سياسي مبارزه براي برابري اغلب بعنوان جنگي براي قدرت و كنترل درك شده است: جنگي براي برابري كه با كسب قدرت يكسان است.

اگرچه براي حقوق اجتماعي و سياسي زن مهم است، اما مفهوم كسب قدرت مي‏تواند باعث بازدارندگي و سردرگمي زني شود كه فقدان كنترل بر اعتيادش را پذيرفته است. در اين بافت ايده كسب قدرت ممكن است چارچوب رقابتي و دومقوله‏اي و آسيب شناسي كشمكش اعتيادي را براي كنترل تقويت نمايد. به منظور برنده شدن در اين به اصطلاح "كسب قدرت " ، زن بايد از زير سلطه بودن درآيد و جايگاهي را كه در آن فقدان كنترل بر اعتياد را پذيرفته بود عوض كند، زيرا كه اين "فقدان " را به صورت نادرستي به "تقصير فردي " تعبير مي‏كنند. "اگر من از طرفي مسئوليت اعتياد را و از سوي ديگر عدم كنترل بر آن را بپذيرم من بعنوان يك زن در مبارزه براي كسب برابري شكست خورده‏ام. "

با برگشت به نقطه اول، زن ممكن است دوباره ادعاي "قدرت " و "كنترل بر خود "را براي نپذيرفتن اين نتيجه‏گيري بنمايد.

كسب قدرت به معناي پيروزي بر حريف است يعني موفقيت در كشمكش اعتيادي براي كنترل: من بايد بر نوشيدن الكلم، غذا خوردن و خرج كردن پولم"كنترل " داشته باشم.

اين ديدگاه سياسي كه زنان به "قدرت " نياز دارند و اين قدرت، "غالب "است، خود تقسيم شده را منسجم و يكپارچه مي‏سازد. براي رها كردن زنان از اين ديدگاه، لازم است تا تفاوتهاي ميان مفاهيم اجتماعي- سياسي، زبان بيان و مفاهيم و زبان نجات يافتن از اعتياد درك شود. در آسيب شناسي نظام دروني شخص الكلي زن هم مصرف كننده و هم قرباني خود است، مقصر در اعتياد و نيز قرباني خودش است. زنان نياز به مدلي دارند كه به آنها  اجازه ‏دهد تا مسئول و مقصر رشد و نجات از اعتيادشان باشند.

چنين تضاد معنايي در ايدة فقدان كنترل هم وجود دارد. در مدل رشد، فقدان كنترل زن با شكست يا قرباني شدنش توسط مرد يا زن ديگر برابر انگاشته نمي‏شود. پذيرش فقدان كنترل تسليمي انفعالي نيست بلكه روندي تناقض‏آميز بسوي استقلال است. زنان و مردان ممكن است براي مواجهه با اين قرباني شدن دوباره به نوشيدن و مصرف مواد مخدر روي آورند اما فقدان كنترل بر اعتياد در نهايت چيزي فردي است. مسأله اصلي براي هر دو جنس پذيرش عامليت و مسئوليت شخصي در اعتياد و معتاد شدن بدون در نظر گرفتن عوامل ديگري از قبيل عوامل فيزيكي، معاشرتي، اجتماعي و فرهنگي است. ديدگاه رشد اعتياد و بهبود زنان را از تناقض‏هاي انگ اعتياد و دوگانگي در موقعيت اقليت نجات مي‏دهد. بهبودي حاصل كردن از اعتياد نتيجه رشد استقلال دروني است، اين استقلال حاصل غلبه بركسي يا چيزي نيست. كسب قدرت كسب، خود است كه نتيجه مستقيم پذيرش فقدان كنترل و درگير شدن در فرايند بهبودي است.

تاريخچه

تاريخچة استفاده زنان از الكل و ديگر مواد يكي از وقايعي است كه يا ناديده گرفته شده و يا تبيين‌هاي تحريف‏آميزي در مورد آن ارايه شده است. «تاريخچه‎‎اي» دربارة زنان و اعتياد بجز در موارد استثنايي وجود ندارد.
در گذشته زنان الكلي يا معتاد هم وجود داشته‏اند اما حاضر به پذيرش اين موضوع نبوده‏اند. در اواخر قرن نوزدهم زنان مصرف كنندگان تركيبات گياهي ليدياپينكام بودند، اين تركيب شربتي بود كه آنگونه كه برايش تبليغ مي‏كردند "سرخي را بر گونه‏هاي خانم‏ها مي‏انداخت " و اين البته ناشي از 30 درصد الكل آن بود. اگرچه «خانمهاي متشخص» مي‏توانستند آنرا بعنوان دارو مصرف كنند اما در حضور مردان از آن استفاده نمي‏كردند. و خود زن آنرا بعنوان اعتياد قبول نداشت چونكه اعتياد نه شأن يك "خانم " و نه از نظر اخلاقي قابل دفاع بود. زنان ممكن بود مريض ‏شوند و داروهايي را بصورت مرتب مصرف ‏كنند تا از درد و رنج آنها بكاهند. اما نوشيدن الكل هرگز بعنوان يك دارو سفارش نشده بود، الكلي بودن بيماري تلقي نمي‏شد و يك شكست اخلاقي و نشانه ضعف مردانگي بود و از يك زن ايده‏آل انتظار مي‏رفت، الكل بنوشد. نوشيدن الكل براي مردان در مراسم اجتماعي و فرهنگي صورت مي‏گرفت و با خود مفاهيم تهاجم، استقلال و حاكميت را در پي داشت. از مردان انتظار مي‏رفت كه توانايي كنترل نوشيدن خود را داشته باشند. زنان بصورت تاريخي بعنوان خانه‏دار و پرستار در نظر گرفته شده‏اند، ديدگاهي كه زنان را منفعل و زير سلطه و فرمانبردار در نظر مي‏گرفت و هيچ موقعيت اجتماعي و يا موقعيت معاشرتي نزديكي كه در آن زنان به نوشيدن مواد الكلي روي آورند وجود نداشت. پس آنطوريكه ساندماير( 1980 ) بيان مي‏كند، آنها  مجبور بودند بطور مخفي به نوشيدن الكل رو آورند.

تاريخچة زنان و اعتياد از نظر واقعيت‏هاي اجتماعي، فرهنگي، سياسي و روان شناختي در طول زمان متفاوت است.
تا اواخر قرن نوزدهم زنان بعنوان جنس دوم و طفيلي مردان و فرمانبردار آنها انگاشته مي‏شدند. بنابراين استفاده زنان از مواد در حد و متناسب با نقش درجه دوم آنها قابل قبول بود. زنان در هر بافتي كه ممكن بود بعنوان عاملين و صاحبان حقوق خود شناخته شوند غايب و گمنام بودند، يعني ديدگاهي كه براي زنان حق برابري تلويحي بهمراه داشت.

تاريخچة زنان و اعتياد موازي و همراه با غياب و گمنامي آنها بود. زنان معتاد همواره وجود داشته‏اند اما نه بصورت آشكار و نه در يك گروه. استفاده آنان از مواد در صورت پذيرش آنان بايد بگونه‏اي توجيه مي‏شد كه موقعيت نابرابر، غير رقابتي و ايده‏آل آنان را حفظ مي‏كرد و دليلي بر ناتواني جنسي آنان تلقي مي‏شد. استفاه از مواد بصورت‏هايي پنهاني، تحت عنوان استفاده از دارو هم وجود داشت: مثل داروي ليدياپينكهام. اما پذيرفتن استفاده از مواد، شناخت مشكلات و امكان درمان تا چند دهه اخير سابقه نداشته است.

دو مقولگي زبان و معني، انكار، انگ و موقعيت اقليت زنان باعث به وجود آمدن گروهي از افراد الكلي گمنامي شد كه مبتني بر تجربه مردانه بود و AA نام داشت.

(AlcoholicsAnonymous ) از همان اول در سال 1953 از زنان عضو مي‏پذيرفت. اما آنها هميشه بدليل تعداد كم و هم به دليل نبود ديد مربوط به اعتياد زنان در اقليت بودند. اين ديدگاه كه زنان معتاد نمي‏شوند در صورتي مي‏توانست ادامه يابد كه زنان الكلي، را بعنوان زنان شكست خورده مستثني مي‏كرد. بنابراين، در ابتدا زنان در گروه AA بعنوان زيرمجموعه و احتمالاً با نيازهاي ويژه وارد شدند، اما تجربه آنها در مورد اعتياد مي‏بايست با رويكرد مردانه سلطه‏ جور مي‏بود. در حقيقت اينكار صورت گرفت. فقدان كنترل، تجربه مشخص اعتياد و هويت اصلي هردوي زن و مرد در گروه AA بود. اما هيچ يك از زنان با نوشيدن بي‏رويه و فقدان كنترل موافق نبودند.
سالها زنان در گروه AA در اقليت بودند. در اولين چاپ كتاب big book به شرح حال يكي از اين زنان پرداخته شده و سپس به مرور زمان بر ميزان آنان افزوده شد. سال 1998 در ارزيابي كه از گروه AA به عمل آمد. زنان 34 درصد كل افراد زير30سال را در گروه داشتند (Alcoholics anonymous 1999 ).
چون‌كه جلسه‏هاي الكلي‏ها و بيشتر ادبيات آنها متوجه تجربه مردان بود، جاي شگفتي نيست كه تحقيق‏هاي اوليه و ارجاعات باليني آنان زنان را زيرمجموعه‏اي در زير سلطه مردان مي‏نگريست. در متن مهمي كه 1962 چاپ شد(Hirsch, 1962 )، زنان 6 صفحه از مطالب را بخود اختصاص دادند و با عنوان مشكل ويژه از آن نامبرده شده بود. تجربه زنان نيز از اعتياد جداي از تجربه مردان در نظر گرفته شده بود و اعتياد زنان را انحرافي از آسيب‏شناسي "طبيعي“ " و اعتياد مردان در نظر مي‏گرفتند.

قسمت عمده‏اي از تأكيد بر جنسيت در سال‌هاي اخير از ميان بردن انكار اعتياد زنان بوده است و اگرچه چالشي كه در مورد اين انكار وجود دارد موفق بوده است، اما هنوز الكلي بودن زنان وجهه ايده‏آل و خوشايند زنان را زير سوال مي‏برد. و اگرچه زنان امروزه بعنوان گروهي از معتادين شناخته شده‏اند اما هنوز اين انگ باقي ‏مانده است. زناني كه دچار اعتياد هستند، هم توسط خود و هم توسط ديگران بعنوان افرادي در نظر گرفته مي‏شوند كه شكست خورده‏انداما اين مسأله براي مردان صادق نيست. شكست و مشكل اخلاقي زنان چالشي در برابر چهره زن بعنوان چهره‏اي فداكار، بخشنده و مهربان و بي‏تهاجم است.

تناقض عظيمي كه وجود دارد اين است كه با پذيرش واقعيت عدم كنترل، زن از سلطة مقايسه خود با ديگران بيرون مي‏آيد و مسئوليت شخصي فقدان كنترل رامي‏پذيرد. اين برابري واقعي، محسوس و دردناك است. و ادعاي احساس عامليت و خويشتني مي‏كند.

فقدان كنترل، معيار مناسبي است، چون تجربه جهاني نوع بشر براي قرن‏ها، از دست دادن كنترل نسبت به الكل و ديگر مواد مخدر مختص مردان بوده است. زنان بعنوان افرادي كه به صورت ايده‏آل حامي، بازدارنده و پرورش دهنده هستند نمي‏توانند كنترل خود را از دست بدهند.

در بيست و پنج سال اخير، تصديق اعتياد زنان بطور قابل توجهي  افزايش يافته است. امروزه، كليه كتابها چه در زمينه نظري (Bepko, 1991 )و چه در زمينه درماني(Straussner & Zelvin, 1997 ) بر روي زنان متمركز شده‏اند. شباهتها و تفاوتهاي زنان با مردان در زمينه سبب‏شناسي، معني، دوره اعتياد و درمان مورد بررسي قرار گرفته‏ است.(Brown, 1977; straussner & zelvin, 1997 ) و درمان حساس زنان مد نظر بوده است(Bloom & Covington, 1999 ). ديدگاه منحصر به زنان اكنون نظريه و شيوه درمان ارايه خاص آنان را مي‏كند.

تفكر معاصر

به موازات جنبش‏هاي زنان در ربع آخر قرن بيستم، نظريه‏هاي مربوط به اعتياد زنان حول جنسيت دور مي‏زند. زنان "عليه " مردان، "در ارتباط با " مردان و "متفاوت از " آنان و با هدف اساسي نگرش آنان جداي از مردان تعريف شده‏اند. ديدگاه جنسيتي اختلافات و تمايزات را روشن و سهل‌مي‏كند.

ديدگاه جنسيتي خيلي مهم بوده و تداوم يافته است. و بخوبي در  نظريه‏هاي روانشناسي و رشد (Chodorow,1973:Miller,1976 )،در ارتباط با انواع آسيب‏شناسي‌رواني (Gilligan, 1982, HermN, 1992 ) و با توجه به سيستم قضايي مجرمانه(coving ton, 1998 ) مورد بررسي قرار گرفته است: اين نظريه‏ها براي درك اعتياد عملياتي شده‏اند. همانگونه كه كاوپنگتون به آن اشاره مي‏كند، فهم تفاوت‏هاي بين زن و مرد منبع قدرت و توانايي است. او براين نكته تأكيد مي‏كند كه برابري به معناي همانند بودن نيست. زنان ممكن است نيازهاي درماني متفاوت نسبت به مردان داشته باشند. او همچنين بر اهميت درمان فردي براي زنان تأكيد مي‏كند، نگرشي كه مدل رشد را تسهيل مي‏سازد و برآن تأكيد مي‏كند.
بررسيها و متن‏هاي بسيار جالبي در مورد تجربه خاص زنان و نيازهاي درماني آنها وجود دارد. اگرچه زنان از نظر تاريخي هميشه زيرگروه معتادين مرد بوده‏اند، ديگر نظريه طفيلي بودن و ضميمه بودن به مردان، امروزه غالب نيست. بيشتر مراكز درماني تفاوت بين زنان و مردان را مي‏پذيرند و بسياري از آنها برنامه‏هاي جداي درماني براي زنان ارايه مي‏كنند. بعضي به انتقاد از گروه AA در مورد عدم بكارگيري زبان بي‏طرف مي‏پردازند. اما بعضي از نوشته‏هاي گروه AA و بسياري از كتابهاي رايج مربوط به زنان به موقعيت جداي آنها مشروعيت بخشيده‏اند.
امروزه محققين، متخصصين باليني و نويسندگان به اهميت چارچوب درماني مختص زنان واقفند. مسألة مهم اينست كه اين ديدگاه را با چارچوب جنسيتي اشتباه نگيريم. ديدگاه دوم، ديدگاهي رقابتي است. اين فصل به ارايه تصويري پيچيده‏تر و عميق‏تر و گسترده‏تر از زنان مي‏پردازد. اين ديدگاه عوامل مختلف را درنظر مي‏گيرد و به بيان تفاوت‏هاي ميان زنان مي‏پردازد. مدل رشد اينكار را تكميل مي‏كند.

تمركز جنسيتي معاصر

امروزه اعتياد زنان مورد پذيرش واقع شده است: يعني زنان هم مي‏توانند معتاد باشند و هم در مقياس بسيار زيادي معتاد هستند. بسياري از نويسندگان از جمله استراوسنر( 1997 ) به بيان سبب‏شناسي و تجربه زنان از اعتياد پرداخته‏اند. استراوسنر به بررسي نظريه تفاوت‏هاي جنسيتي فرويد در مقايسه با ديدگاه‏هاي فمنيست‏هاي معاصر دربارة رشد جنسيتي پرداخته است و بر تفاوت‏هاي زيستي و اجتماعي فرهنگي آنان تأكيد مي‏كند. در مركز اين ديدگاه فيمينيستي، مدل معاشرت با خود قرار دارد(Byington, 1997 )، كه در 1981 در مركز مطالعات رشد استون در كالج ولسلي به آن پرداخته شد و به مپيلر( 1976 )، گيلگان( 1982 ) و چودودو( 1978 ) نسبت داده مي‏شود. اين نظريه بين مردان و زنان براساس وابستگي تفاوت قايل مي‏شود: زنان به دنبال وابستگي و ارتباط بعنوان راهي براي يافتن  هويت زنانه خود هستند، در حالي كه مردان بدنبال جداشدن و تفرد بعنوان راهي براي يافتن خود و هويت مردانه خويش هستند. با تشخيص راه‌هاي مختلف رشد سالم، نظريه‏پردازها زنان را از مقام زيرگروهي منحرف كه در رشدش ناتوان بوده است به گروهي متمايز و جدا با راه و هدف رشد متفاوت ترقي داده‏اند.
در اين ديد قابل قبول از رشد جنسيتي، استراوسنر( 1997 ) به بيان درك امروزي از زنان و اعتياد مي‏پردازد. او تفاوت‏هاي همه‏گيرشناسي را در انتخاب ماده و تكرار استفاده از آن بيان مي‏كند. براي مثال، مردان احتمالاً در استفاده از داروهايي مانند كوكائين و آمفتامين راحت‏تر هستند. زنان با اين وجود اين مواد را بعنوان ابزارهايي براي غلبه بر مشكلاتشان توجيه مي‏كنند مانند وزن يا افسردگي(Straussner, 1997 ).
استراوسنر( 1997 ) تحقيقاتي را كه در مورد تفاوت‏هاي موجود در الگو‏هاي تشخيص دومقوله‏اي يا اختلالات همزمان انجام شده است را بيان مي‏كند. دركل، مردان احتمال بيشتري دارد كه اختلالات ضد اجتماعي و يا اختلالات تكانه‏اي داشته باشند در حاليكه زنان احتمال بيشتري دارد كه به افسردگي، هراس و اختلالات غذايي دچار شوند. توافق گسترده‏اي بر سر اين موضوع وجود دارد كه بسياري از زنان كه نشانه‏هاي مزمن و حاد را در گذشته و حال تجربه كرده‏اند ممكن است اعتياد آنها تشديد شود و به مشكلاتشان در درمان و بهبود بيافزايد.
استراوسنر همچنين به بيان تفاوت‏ها مي‏پردازد مثلاً اينكه چرا و چطور زنان به استفاده از مواد مي‏پردازند و تفاوت‏هاي زيستي جسمي بخصوص در ارتباط با كاركرد تناسلي آنها و مشكلاتي كه براي بارداري و وضع حمل آنها پيش مي‏آيد را نيز بيان مي‏كند. او همچنين به شرح "سبك‏هاي آسيب‏شناسي " متفاوت براي مردان وزنان مي‏پردازد. بر اساس نظر رابينز ( 1989 )، زناني كه به استفاده از مواد مي‏پردازند احتمال افسردگي، اضطراب و احساس گناهشان بيشتر از مردان است. تمامي اين تفاوت‏ها اكنون در طراحي و فراهم نمودن آنچه بعنوان درمان جنسيتي تخصصي شده است در نظر گرفته مي‏شود.

فراسوي جنسيت

استراسنر و زلوين (1997) تفاوت‏هاي بين مردان و زنان را بدون داشتن معيار و يا نرم، مقايسه تعريف و توصيف مي‏كنند. آنها تفاوت‏هاي نظري را بين جنسيت‏ها در نظر مي‏گيرند كه بر ارزيابي و درمان مؤثر باشد. در نظر آنان، زنان و مردان جدا، برابر و متفاوت هستند.

اين فصل به بيان عدم  استفاده زنان از تجربه مردان بعنوان استاندارد مي‏پردازد، اما بر شباهتها و تفاوت‌هاي بين مردان و زنان و حتي در بين زنان تأكيد دارد. درك زنان بواسطه خودشان و نه با دادن تعليم افراطي و يكسان انگاشتن همه زنان، ميسر است.

فردي كردن ارزيابي‌ها و درمان‌ها براي زنان و شناخت عوامل چندگانه دخيل در ديدگاه‌هاي به خصوص و فردي زنان ضروري است، چارچوب رشد برروابط زنان با خودشان و ديگران تأكيد دارد. اين ديدگاه بر فرد تأكيد دارد يعني چطور در مورد اين زنان خاص بايد فكر كرد و چطور با اين چارچوب، در اين سنين و در اين مورد رفتار كرد.

اعتياد چيست؟

اين فصل اعتياد را بعنوان روندي تكويني تعريف مي‏كند كه توسط تجربه عميق از دست رفتن كنترل در روند اعتياد و پذيرش عدم كنترل بعنوان اساسي براي رشد خود در دستيابي به بهبودي سازمان مي‏يابد. ذكر اين نكته مهم است اگرچه ممكن است تكان دهنده باشد، كه عدم كنترل، بعنوان يك تعريف و تجربه، دقيقاً براي مرد و زن يكسان است. اعتياد ناتواني، در توقف بطور قابل توجه و قابل پيش‏بيني در استفاده از ماده يا رفتاري است كه زماني آغاز شده است.

در مدل رشد اعتياد، هر دو جنسيت داراي رابطه ‌آسيب‏شناسانه‏اي با ماده اعتيادآور و روند اعتياد هستند. افراد احساس نياز دردناكي به الكل، سكس، قمار يا غذا پيدا مي‏كنند براي مثال هروقت كه بنا به نياز به انجام آن مبادرت كنند ديگر توانايي متوقف كردن آن را ندارند. معتاد شدن روند تكراري انجام كاري است كه براي ارضا يا تسكين يك تجربه دروني است كه معمولاً تهديد عاطفي يا واقعي را براي امنيت شخصي در پي دارد. هم زنان و هم مردان نياز دارند كه از وابستگي آسيب‏شناسانه خود جدا شوند تا بتوانند بعنوان افرادي سالم رشد كنند.
جداشدن از وابستگي ناسالم در خلاء صورت نمي‏گيرد. در عوض، از طريق انتقال به ارتباطي جديد با موضوع سالمتر صورت مي‏گيرد. براي بسياري از افراد، مورد جديدي كه به آن دلبستگي مي‏يابند عبارت است ازAA, NA,OA ‌يا برنامه دوازده مرحله‏اي ديگر كه مردم را به چيزهايي وابسته مي‏كند تا بتوانند به ترك مواد مخدر دست يابند و آنرا حفظ كنند. افراد تشويق مي‏شوند تا خود را با جلسات، بحثها، تماس‏هاي تلفني و گذراندن مراحل اعتياد مثبت يا چيزهاي ديگر سرگرم كنند. افرادي كه تازه بهبودي حاصل كرده‏اند از انواع ديگر كارهاي حمايتي استفاده مي‏كنند مانند برنامه‏هاي درماني، مذهب و يا تركيبي از اينها.

در فرهنگي كه كنترل خود و كارآمدي فرد مورد نظر است، افراد معمولاً وابستگي را منفي و ناخوشايند فرض مي‏كنند. ايده وابستگي بخصوص وابستگي در طول عمر توسط بسياري از افراد، يعني مراجعين و متخصصين باليني چيز خوبي انگاشته نمي‏شود. اين ديدگاه منفي وابستگي، توانايي مردان و زنان را براي عدم كنترلشان تضعيف مي‏كند چونكه قبول آن به معني وابستگي است.

قبول عدم كنترل با ديدگاه‏ها و نظريات جنسيتي معاصر مشكل پيدا كرده است. از مردان انتظار مي‏رود كه از روابط وابستگي خود "جدا " و "مستقل " شوند، كه اغلب بدان معني است كه هرگونه نيازي را انكار كنند. پذيرش وابستگي به الكل يا هر ماده ديگر يا روند ديگري بصورت خودكار و اتوماتيك به معني پذيرش شكست است.
نيازهاي وابستگي براي زنان در مدل معاشرتي قابل قبول است و بر اهميت "ارتباط " براي زنان تأكيد مي‏كند. هنوز، تأكيد اجتماعي سياسي بر كسب قدرت، پذيرش وابستگي زنان را خنثي مي‏سازد و يا حداقل اينكه تأكيد بر اين قدرت براي زنان ايجاد تعارض مي‏كند.

هم مردان و هم زنان وابستگي غيرسالمي دارند كه لازم است از آن جدا شوند و هر دو نيازمند وابستگي سالمي هستند كه رشد آنها را در بهبودي توانا سازد. برداشت AA از تسليم و عدم وابستگي كه به معني پذيرش كنترل و دوري از صرف هزينه‏ها براي به دست آوردن مجدد آن است، براساس جداشدن و استقلال مي‏باشد. ميل ارادي فرد به وابستگي مثبت و ترك اعتياد به مواد مي‏انجامد. افرادي كه به كنترل "خود " و "قدرت-خود " باور دارند اغلب به اعتياد فعال روي مي‏آورند اما بازداري از مصرف را در درون خود جستجو مي‏كنند و از نيروي اراده در حفظ اين ترك مصرف كمك مي‏گيرند. كساني كه عدم كنترل دايمي را مي‏پذيرند اغلب دلبستگي عاطفي جديد را به AA دارند و به قدرت برتري بعنوان جايگزين يا وابستگي سالم باور دارند.

هم مردان و هم زنان نياز به كمك ديگران دارند، آنها با كمك گرفتن از بيرون از خود از وابستگي آسيب‏شناسانه اعتياد جدا مي‏شوند و به وابستگي سالم براي بهبودي يافتن از اعتياد مي‏پيوندند. AA و Al- Anon چيزهايي هستند كه بصورت نگهدارنده معاشرتي بوسيله مردان و زنان براي ايجاد تجربه عاطفي عميق عدم كنترل استفاده مي‏شوند.

اين ديدگاه برداشت رويكرد جنسيتي از رشد معاشرتي زنان را، كه معتقد است زنان اين تجربه را ندارندكه از وابستگي بعنوان رشد طبيعي خودشان جدا ‏شوند، دچار مشكل كرده است. اخيراً تجربة ايده‏آل وابستگي سالم و هويت بخشي رواج يافته است. اما در مدل رشد هم مردان و هم زنان هر دو داراي وابستگي آسيب‏شناسانه هستند- دلبستگي يا ارتباطي كه بايد از آن بطور شناختي و رفتاري و مؤثر جدا شوند. هردو جنس نيازمند ارتباط هستند، وابستگي جايگزين، جنبه ضروري رشد سالم در بهبودي است. اهميت وابستگي سالم فرد براي جايگزين شدن اعتياد ناسالم، بجاي مشكل "جدايي "‌نهايي، ضروري است. اين مدل دسته‏بنديهايي را مورد چالش قرار مي‏دهد كه تفكر جنسيتي بيشتري دارند. جدايي و ارتباط براي بهبود در هردو جنس ضروري هستند.
چارچوب رشد به بررسي اين موضوع مي‏پردازد كه چگونه افراد اين تعارض‏ها را در مورد وابستگي و كنترل از طريق مراحل بهبودي تجربه كنند.

چهار مرحله اعتياد و بهبود

در دهة 1970، براون( 1977, 1985, 1995 ) با هشتاد عضو انجمن الكلي‏هاي گمنام(مشتمل بر چهل زن و چهل مرد) كاركرد، تا روند بهبود الكليسم را با پرسيدن اين سؤال كه چه اتفاقي مي‏افتد وقتي فردي اعتياد را كنار مي‏گذارد، بررسي نمايد. مدل رشد كه مراحل اعتياد مثبت و بهبودي را تعريف مي‏كند، نتيجه اين تحقيق است. اين مدل، مدلي از تغيير است كه براساس تجارب افرادي كه خود را الكلي مي‏شمارند و به AA وابسته هستند شكل گرفته است، همچنين مدل تغيير براي افرادي است كه خود را "معتاد " با انواع ديگر اعتياد تعريف مي‏كنند و كسانيكه بدنبال كمك در AA ، AI-Anon ، گروه‌هاي دوازده مرحله‏اي مختص اعتياد و برنامه‏هاي درماني تخصصي و غير تخصصي هستند.

چهار مرحله مدل رشد- نوشيدن الكل، انتقال، بهبود زود هنگام و بهبود مستمر است و براي افرادي بكار مي‏روند كه الكلي يا معتاد باشند و به عدم كنترل باور ندارند و براي بهبود به كمك ديگران نيز نياز ندارند.

مرحله اول: نوشيدن مشروبات الكلي

الكليسم همراه با تغييرات ناگهاني يا اندك در رفتار نوشيدن و فكر كردن است. در نمود رفتاري آن، فرد نيازمند نوشيدن بيشتر و بيشتر است و همزمان با آن مشكلي ندارد.

با بيشتر شدن نوشيدن فرد رفتار، درك و توضيح واقعيت توسط وي با باور به داشتن كنترل بر نوشيدنش هدايت مي‏شود. او بايد دو تصور اصلي را در نظر داشته باشد: (1) من يك الكلي نيستم، (2) مي‏توانم نوشيدنم را كنترل كنم. شواهد ضد اين مسأله بايد انكار توجيه و يا به گونه‏اي ديگر بيان شود. باور اشتباه به داشتن قدرت بر كنترل نوشيدن بعنوان سيستم باوري سازمان دهنده در مورد خود، ديگران و جهان بكار مي‏رود.
با پيشرفت الكليسم، زن بصورت مداوم تحت تأثير نياز به انكار واقعيت عمل نوشيدنش قرار مي‏گيرد و آن رفتار را همزمان حفظ مي‏‏كند. نياز به الكل و انكار اين نياز، اصل سازماندهنده مركزي در زندگي وي مي‏شود. هسته اين منطق اشتباه، و سيستم انكار بر اين قضيه استوار است كه " من زياد نمي‏نوشم. من كنترل خود را از دست نداده‏ام و لازم است اين مقدار بنوشم چونكه... " دليل نوشيدن، البته، چيز ديگري است كه بعنوان مشكل "واقعي " جلوه مي‏كند. " من الكل نياز دارم تا بتوانم بچه‏ها را تحمل كنم "و "   اخلاقم را متعادل كنم“، " از همسرم عصباني نشوم " ، " با مردان براي قدرت و پرستيژ رقابت كنم " ، " بتوانم بخوابم " و "افسردگي‏ام را درمان كنم " . اگرچه همة اين موارد مي‏توانند صحت داشته باشند، اما اينها بعنوان افكار عقلاني در بافتي كه زن خود را معتاد تعريف مي‏كند براي تداوم نوشيدن ارايه مي‏شوند. الكل براي زني كه از الكلي بودنش دفاع مي‏كند قابل توجيه است. براي درمانگر و مشتريش كار دشواري است كه همزمان تعداد زيادي از موضوعاتي را كه مشتري با آن روبروست و همچنين مسئوليت حمله مجدد نوشيدن را قبول كنند.

مرحله دوم: انتقال

مرحله انتقال نهايت نوشيدن است. اين مرحله منطق، توجيه عقلي و علايم رفتاري را شامل مي‏شود. ضررها و مشكلات نوشيدن از فوايد آن بيشتر مي‏شود. زن شروع به زير سوال بردن منطق استفاده‏اش مي‏كند و با شواهدي روبرو مي‏شود كه برايش انكار ناپذير است. شروع اين انكار كه كار درماني از آنجا شروع مي‏شود و نقطه مركزي است مصرف كننده را به برهه‏اي مي‏كشد كه "تسليم " يا "آخر خط " ناميده مي‏شود.
انتقال، حركت به مرحله "تسليم " و احساس فلاكت كردن است كه اگر موفق شود زن مي‏تواند از اعتياد فعال به ترك آن هدايت شود. تغير يكساني نيز ممكن است در هويت مركزي وي اتفاق بيافتد.زن اكنون به اين عقايد مي‏رسد‌كه(1):من الكلي هستم، (2): نمي‏توانم نوشيدنم را‌كنترل‌كنم.

روند انتقال مشكل، دردناك و ترسناك است. حركت در ابتدا گامي به عقب و گامي به جلو است گاهي نوشيدن و گاهي ترك(قبول نداشتن كنترل بر نوشيدن است).

در مرحله انتقال،زن الكلي در تله مي‏افتد از يك طرف نياز به الكل دارد و از طرف ديگر مي‏خواهد آن نياز را توجيه كند. او همچنين شروع به تجربه عواقب مرتبط با نوشيدن يا انكار نوشيدن مي‏نمايد.
تسليم نقطه‏اي است كه در آن تنش فرو مي‏ريزد و واقعيت برنده مي‏شود. تسليم قبول واقعيت در سطح خود آگاه (Tibut, 1953, 1949 ) و رها كردن عقيده به قدرت خود، براي كنترل آن و واقعيت عدم كنترل است، يعني نداشتن قدرت براي ترك الكل. افراد به اين تفكر همگاني مي‏رسند كه براي ترك الكل تقاضاي كمك نمايند. اين عقيده براي درمان نقش اساسي دارد و همچنين براي تداوم دوره بهبودي لازم است.
باتسون ( 1971 ) به اين نكته پي برد كه عقيده به نيروي برتر، كه ايده اصلي فلسفه AA است، باعث تسهيل شكسته شدن افسانه نيروي- خود است. فرد الكلي، شكست را مي‏پذيرد، و به دنبال تكيه بر نيروي خارجي است. در مرحله انتقال، اين قدرت خارج از خود، ممكن است يك مشاوره عضو AA ، فرد گروه AA ، يك دوست و يا يك عضو خانواده باشد كه مي‏تواند واقعيت الكلي بودن را بپذيرد و براي ترك مواد، شخص را راهنمائي و حمايت كند. پس از مدتها اقتدار بيروني به قدرت برتر تبديل مي‏شود. ايمان و باور به قدرت برتر هسته اصلي روند تغيير شخص در AA است(Brown, 1993 ).

در اين تغيير، قبول شكست ضروري است و هدف از تلاشها براي حل كشمكش موجود در كنترل اعتياد، اهميت مي‏يابد. دستيابي و قبول كمك از بيرون به فرد امكان مي‏دهد تا چارچوب تغيير رفتاري و شناختي را مورد استفاده قرار دهد كه منادي آغاز روند بهبودي فعال است.

همانطوركه قبلاً اشاره شد، تأكيد زنان بر نزاعي رقابتي برعليه مردان براي كسب قدرت اجتماعي، اقتصادي و سياسي مي‏تواند با برون‏گرايي قدرت شخصي تداخل پيدا كند. زنان ممكن است اين عقيده را كه كمك لازم ندارند را حفظ كنند و به دنبال كسب اتكا به نفس باشند كه با قدرت خود مساوي انگاشته مي‏شود. ديدگاه رشد وابستگي را براي همه لازم مي‏داند و آن را منبع سالم حمايتي براي فرد مي‏انگارد.

مرحله سوم: مراحل اوليه بهبودي

مراحل اوليه بهبودي با كاهش چشمگير در سائقه‏هايي همراه است كه واكنش‏هاي رفتاري سريع را عرضه مي‏كنند. عقايد و اعمال جديد در مورد ترك اعتياد شناخته شده هستند اگرچه قطعي نيستيد. و اين كارها بصورت مرتب اعمال مي‏شوند. فرد الكلي اكنون مي‏آموزد قبل از پاسخ سريع به سائقه‏هاي نوشيدن تأمل و فكر كند. اين تأمل با شناخت اعتياد همراه است كه يكي از نكات اساسي در بهبودي است. مشاوران آنها را ترغيب مي‏كنند كه به خاطر بسپارند هم الكلي هستند و هم نمي‏توانند نوشيدن الكل را كنترل كنند. اين يادآوريها براي مقابله با بازگشت عقيده اشتباه توانايي كنترل مي‏باشند، اين ايده كه شايد يكبار نوشيدن نمي‏تواند صدمه بزند. در مرحله بهبود همه كارها برروي كنترل متمركز است.

البته، اينگونه نيز نيست نداشتن كنترل يك اصل سازماندهي دايمي براي رشد خود در مرحله بهبود است. وقتي كه رفتار و شناخت جديد يك زن تثبيت مي‏شود او مي‏تواند بريادگيري شديد دوران اوليه بهبودي تكيه كند كه اين شامل ساختن داستاني از يافته‏ها و عبارات عاطفي و گنجاندن آنها در داستان است.
بهبودي اوليه شامل گسترشي در آگاهي و احساسات يك زن هم در مورد گذشته و هم زمان حال اوست و احساسي همانند عدم كنترل دارد. وقتي اين رشد در عواطف و آگاهي از كنترل خارج مي‏شود، مي‏تواند حس اعتماد او را تهديد كند و نياز براي دفاع را در او بوجود آورد. اين مي‏تواند حس نوين او را در مورد امنيت مورد تهديد قرار دهد و نياز وي را به دفاع برانگيزد. در كوشش براي كاهش نگراني‏اش، او نمي‏پذيرد كه بر نوشيدنش كنترل ندارد- ممكن است ديگران او را وادارند بپذيرد كه بر نوشيدنش كنترل دارد. نداشتن عدم كنترل بر نوشيدن نكات منفي بهمراه دارد و براي همين او مي‏كوشد تا دوباره قدرت كسب كند و از اراده‏اش بهره گيرد. چنين دستوراتي مي‏توانند يك زن را به باور مجدد به كنترل سوق دهد كه اين باعث از رده خارج شدن فرآيند رشد مي‏شود و شايد به بازگشت منجر شود.

مرحله چهارم: بهبود مستمر

بهبود مستمر را به ثبات تغييرات ناگهاني در رفتار و تفكر و تأثيري كه مشخصه مراحل اوليه است تعريف مي‏كنند. زنان در بهبود مستمر تمركز و رفتاري محسوس دارند كه معمولاً از طريق برنامه جلسات AA وتماس دايم با دوستان AA است. در اين مرحله، آنها به كشف عميق‏تر خود دست پيدا مي‏كنند كه از طريق ساختار 12 مرحله‏اي و اغلب از طريق روند روان‏درماني نيز صورت مي‏گيرد. بسياري از زنان بهبودي مستمر را رشدي معنوي مي‏دانند كه با ايمان به وجود قدرت برتر از خود به آن دست يافته‏اند.

زنان ممكن است با موضوعات دردناكي از گذشته مانند بزرگ شدن با والدين معتاد، مورد سوء استفاده واقع شدن، ناديده گرفته شدن و همه انواع آسيب‏هاي ديگر مواجهه باشند و يا در حال حاضر با روابط بسته بين شخصي دشواري رودرو باشند. در اين موقع، بسياري از زنان در برنامه‏هاي بهبود دوازده مرحله‏اي با فرد، گروه، زوج يا خانواده درماني(يا تركيبي از اينها) ادغام مي‏شوند تا به بهبودي مستمر و عميق دست يابند. ولي هنوز كمك گرفتن از ديگران مشكل است. 

بسياري از زنان اگر با مشكلاتي در حال بهبودي مواجه شوند فكر مي‏كنند كه در حال انجام كار اشتباهي هستند در حقيقت، عكس اين موضوع (Brown, 1999 ) يعني ثبات يافتن در ترك كه اغلب در ابتداي بهبودي آغاز مي‏شود، آنها را از موضوعات دردناك و مشكل ديگر دور مي‏كند. اما شروع اضطراب، افسردگي و كشمكش‏ها بين افراد بعنوان شاخص رشد، باعث ايجاد مشكل مي‏شود. هنگامي مشكل بيشتر مي‏شود كه زن احساس كند در بهبود موفق نيست به اين دليل كه از او انتظار مي‏رفته است كه مشكلاتش را حل كرده باشد. حتي در اين نقطه، نگرشي كه او را براي بيان اراده و قدرتش بكار مي‏گيرد مي‏تواند ندانسته و سهواً باعث مداخله و عقب نگه‏داشتن وي شود. تناقض بزرگ بهبودي كه همان پذيرش مسئوليت عدم كنترل زن است، بصورت شجاعانه‏اي باعث رشد خود مي‏شود و باعث احساس نه تنها درد اعتياد مي‏شود بلكه چيزهاي ديگر را نيز دربرمي‏گيرد.

چارچوب رشد

الگوي رشد راه تفكر متفاوتي را نسبت به مدل‏هاي سلامت رواني ارايه مي‏كند كه به دليل تمركز آن بر رشد طبيعي به جاي رفتار درماني است. مدل رشد همچنين به تكوين خود با اين شناخت كه زنان در زمان‌هاي مختلف، نيازهاي مختلف دارند و اينكه نيازمند درمان و بهبود طولاني مدت هستند تأكيد دارد- چنين نگرشي تضاد صريحي را با تأكيد بر سلامتي روحي فعلي فرد براي معالجه كوتاه مدت وي به همراه دارد. يعني ديدگاهي بازتر، كه مسير طبيعي اعتياد و بهبودي را روشن مي‏سازد و مشخص مي‏كند كه چطور نقش‏ها و فرضيه‏هاي مشخص، يعني نوع اعتياد و سن زن، چرخه زندگي و قوميت بر او در مراحل مختلف تأثير مي‏گذارد. بعلاوه مدل رشد ديدگاه جامعي را از تفاوت‏هاي زنان با مردان ارايه مي‏كند كه اين باعث رهايي زنان از مشكلات مربوط به تعريف خودشان بعنوان كساني مي‏شود كه با مردان فرق دارند، در مدل رشد، مرد و زن برابرند. هيچگونه سلطه و يا سلطه‏پذيري وجود ندارد و بين جنسيت‏ها امتيازات خاص براي هر يك و يا انكار آنها وجود ندارد. تمركز بر روابط زن با خودش و تجربه عميق عدم كنترل مي‏باشد.

مراحل و اعمال، روند معتاد شدن و روند بهبود، براي زن و مرد يكي است. تفاوت‏هاي زيادي، هرچند در معاني مرتبط با اين روندها و ديگر موضوعات و تعارضاتي كه مردم با آن روبرو هستند وجود دارد كه بصورت زيادي بر تجربه آنها از اعتياد و بهبود تأثيرگذار است(Brown, 1977, 1985 ). معاني همراه با اعتياد و بهبودي در ميان زنان مختلف هستند، مداخلات، انتخا‏ب‏هاي درماني و وقت‏بري آنها نيز با هم مختلف هستند.
براي مثال، بسياري از زنان چندين نوع مشكل دارند كه از گذشته بصورت حل نشده باقي است مثل آزار جنسي، خشونت فيزيكي و سوء استفاده عاطفي. اگرچه زن معمولاً بايد با اين موضوعات درگير باشد ولي فرمولي براي مداخله و يا زمان‏بري خاصي وجود ندارد. زن ممكن است قادر به بهبودي نباشد مگر اين‌كه به گذشته او مراجعه شود درحاليكه ديگري اين كار را بعد از گذراندن مدت زمان بهبودي طولاني ممكن است انجام دهد. چالش موجود در درمان، چگونگي بيان تفاوت است. درمانگر اينكار را با گوش كردن به زن انجام مي‏دهد و فرمولي را بر مبناي تصور آنچه كه فكر مي‏كند درست است، تحميل نمي‏كند. اگرچه از نظر عملي ممكن نيست كه درمان فردي را براي همه زنان در هرجا فراهم كنيم، داشتن اين عقيده كه جواب صحيح و راه منفردي براي ديدن چيزها وجود ندارد قابل قبول است. مداخله‏ها و تفسيرهاي اندكي وجود دارد كه براي همه زنان مي‏تواند صحت داشته باشد.

روند معتاد شدن

اعتياد را از ديدگاه‌هاي مختلف مي‏توان مشاهده كرد

1.       بيماري با مشخصه‏هاي جسمي، زيستي، عصبي و متابوليسمي

2.       اختلال رفتاري

3.        آشفتگي شناختي، منطق غلط و قضاياي نادرست

4.       بيان و يا كنار آمدن با تعارضات و آسيب‏هاي داخلي و بين فردي

همه اين نكات صحت دارند و همه را مي‏توان براي هر‌شخصي بكار گرفت.با اين همه عميق‏ترين تجربه اعتياد پذيرش نداشتن كنترل است. روند معتاد شدن، بنابراين، شامل واقعيت‏هاي فيزيكي، رفتارها و تجربه شناختي- عاطفي از نداشتن كنترل و تغييرات شناختي و عاطفي براي آگاهي به واقعيت نداشتن كنترل بر مصرف مواد است. زنان و مردان سيستم اعتياد داخلي يكساني را دربر مي‏گيرند: وسواسي و اجباري بودن، لازم داشتن مواد يا رفتار بصورت بيشتر و بيشتر و همزمان، انكار و توجيه كردن نياز از اين موارد است. فرد زير سلطه اين نياز قرار مي‏گيرد و به انكار مشكلي مي‏پردازد كه با الكل دارد و اين‌كه چرا لازم است به آن رفتار ادامه دهد.
"شيرلي " روند اعتياد را همانگونه كه قبلاً شرح داده شد اينگونه بيان مي‏كند: "من الكل را دوست داشتم. من مزه‏اش را دوست داشتم و از حالتي كه به من مي‏داد خشنود بودم. نمي‏خواستم با وجود آن مشكلي داشته باشم. بنابراين بيشتر مي‏نوشيدم و راجع به اين بيشتر فكر مي‏كردم. من ترسيده بودم. به خودم و ديگران مي‏گفتم كه تحت فشار رواني زيادي قرار دارم و نوشيدن به من كمك مي‏كند با آن كنار بيايم. من مي‏توانستم سخت‏تر و طولاني‏تر كار كنم، از بچه‏ها مواظبت كنم و هيچگاه شكايت نكنم- تا جايي كه اين را مي‏دانستم بايد بنوشم. نوشيدن چيزي تحميلي برايم نبود‌ بلكه انتخابي‌ بود كه به آساني نمي‏توانستم آنرا كنار بگذارم.نوشيدن برايم يك‌ ضرورت‌بود. "

اعتياد يك تجربه دردناك، ضعف روزافزون، از كم به زياد و از موقت به دايمي است. نداشتن كنترل اولين تجربه بي‏ياوري است كه شامل تهديد و نداشتن ظرفيت براي كار كردن است. تجربه از دست دادن كنترل شبيه ديگر حالت‏هاي آسيب است كه در آن سلامت و امنيت شخص مغلوب است و مي‏شود آن را به مرگ تشبيه‌كرد(Brown,1994 ). "شيرلي " اينگونه ادامه‌مي‏دهد:

«در ابتدا از اينكه احساس عدم كنترل و يا در عالمي ديگري بودن مي‏كردم لذت مي‏بردم بعد وقتي مي‏فهميدم تمامي حرفها يا يك بعدازظهر كامل را از ياد برده‏ام و يا اينكه كار شرمناكي كرده‏ام، احساس ترس مي‏كردم. بيشتر اوقات مست بودم. برايم نداشتن كنترل بسيار وحشتناك شده بود. احساس مي‏كردم كه دارد برايم اتفاقي مي‏افتد و از من كاري برنمي‏آيد. با ادامه نوشيدن دچار مشكلاتي مي‏شدم. از هر قرصي استفاده مي‏كردم تا احساس كنترل خودم را پيدا كنم و براي به دست آوردن پول آنها بايد قمار مي‏كردم.»
در چارچوب رشد، اعتياد تعارض سيستم‏ها تلقي مي‏شود. جنگ در درون خود- كه منجر به پيچيده شدن مداخلات ساده مي‏شود. زن معتاد به الكل، آگاهانه مايل به متوقف كردن آن و بصورت ناخودآگاه ادامه نوشيدن را لازم مي‏داند. همانطور كه گفته شد، فرد در مقابل خود و ديگران قرار مي‏گيرد. باداشتن اين عقيده كه "من الكلي نيستم؛ من مي‏توانم نوشيدنم را كنترل كنم؛ درحاليكه در حقيقت كنترلي بر آن ندارد، زن دچار كشمكشي خرد كننده و قطبي شدن در درون خود مي‏شود. چنين كشمكشي در اعتيادهاي ديگر هم وجود دارد: جنگ براي كنترل در برابر واقعيت نداشتن كنترل بر مصرف مواد.
در مدل رشد، هم مرد و هم زن هردو با نداشتن كنترل بر اعتياد خود باعث قرباني شدن خود مي‏شوند و اعتياد منجر به انطباق مزمن با آسيب‏ مي‏شود.

اين نوع سيستم در آخر قرار دارد. اين سيستم از نظر منطقي عقب مانده و ضد شواهدي است. فرد در جدلي داخلي كه قطبي شده است درگير مي‏شود: يك برنده و يك بازنده وجود دارد. برنده شدن جنگ براي او ادامه نوشيدن و همچنين دفاع‏هايي است كه براي انكار عدم كنترل است. باخت، شناخت عدم كنترل است، قبول شكست. در اين سيستم، بصورت متناقضي، برنده شدن به معني تداوم آسيب است، ايمان به قدرت خود و توانايي كنترل نوشيدن است. حتي اهميتي ندارد كه اين نوع " برنده شدن " به معني كشتن اوست. زن در واكنش به تهديد دانستن عدم كنترل به محكم ساختن دفاع خود مي‏پردازد.
سيستم قطبي شده براساس دو مقولگي سلطه‏گري- سلطه‏پذيري، مهاجم- قرباني است. در اين سيستم، فرد در ارتباط با خود يا ديگران- فرد الكلي يا معتاد- چه مرد چه زن، غالب است. ديگران در اين سيستم نسبت به تسلط الكلي‏ها و قوانين سيستم آسيب سلطه‏پذير هستند. تمامي اعضاي اين سيستم، استقلال خود را قرباني بقاي اصول مسلط اعتياد مي‏كنند: يعني هم براي انكار هر مشكلي كه با كنترل همراه است و هم براي توضيح اينكه چرا رفتار شيوه‏ايي ضروري است كه اجازه دهد، مصرف و واقعيت عدم كنترل ادامه يابد. درون اين ساختار سلطه‏گرانة دو مقوله‏اي خود، و خود و ديگران، افراد تعاريف و معاني و همچنين، نقشها، قوانين، مرزها و سلسله مراتب سيستماتيك را براساس آسيب، ناشي از اين ديدگاه سلطه تثبيت و تغيير مي‏دهند. اين عناصر نظام يافته نه ساكن و ايستا است و نه ضرورتاً توسط جنسيت تعريف مي‏شود. سلطه بعنوان نيازي براي كنترل فرد بر خودش آغاز مي‏شود مثلاً "من بر نوشيدن خود كنترل دارم " - و معمولاً به كنترل نظرات ديگران و روابط بين اشخاص گسترش مي‏يابد.

تحقيقات اخير(Brown and lewis, 1995, liotta 2000 ) در مورد زوج‏هاي معتاد و خانواده‏هاي معتاد اين مطلب را تصديق مي‏كند كه مرد يا زن الكلي در سازماندهي سيستم، مسلط است. فرد معتاد، چه مرد و چه زن، ممكن است آشكارا از كنترل خارج شوند، تركيبي كه مردم را در اين سيستم به پايين‏ترين سطح سلامت و كاركرد مي‏كشاند. هركسي توسط آسيب اعتياد شكل مي‏پذيرد و به آن تسليم مي‏شود. در بهبود، اين الگو  با تفاوت‏هاي بيشتر بين افراد الكلي و غيرالكلي و نسبت به بين مرد و زن ادامه مي‏يابد. تسلط بر اعتياد سيستم را بيشتر از جنسيت سازمان مي‏دهد.

كليد اصلي پويايي سيستم الكلي- فرد در ارتباط با خود و ديگران كشمكش براي كنترل خود ارادي و توانايي انكار و مقابله با عدم كنترل است. مردان و زنان در ارتباط با قدرت خود و الكل يكسان هستند. هردو براي عقيده‏شان به كنترل و رد واقعيت عدم كنترل در حال جنگند.
ماريا، خريدار اجباري مواد و همسرش، معتاد به مواد الكلي هستند آنها، طرز رويارويي خود را اينگونه بيان مي ‏كنند:

ماريا: اصلاً هم من بدون كنترل نبودم و برخودم تسلط داشتم. تو از كنترل خارج شده بودي با آن ماريجوانا و مشروب. مشكل ما همون بود. قرار نبود اين چيزها دوروبر منو بگيره.
جوان: آره، من‏رو خودم تسلط نداشتم اما مي‏دونستم كه تو باعث اون شده بودي. همه اين پولو خرج مي‏كردي، هميشه و هر روز و شب مي‏خوردي. اين از كنترل خارج شدن نيست؟

"ماريا و جوان " كشمكش تدافعي و خشمگينانه را در اين ارتباط به تصوير مي‏كشند كه قبلاً ديدي رقابتي و معكوس بود: كداميك از زن و مرد مي‏گويد چه كسي از كنترل خارج است؟ در اين "جنگ " هردو تقصير را گردن هم مي‏اندازند. اين جنگ براي كنترل ديدگاه اينكه چه كسي برنده و چه كسي بازنده است و چه كسي تقصيركار است براي هركدام از طرفين اين را مشكل به وجود مي آورد كه مسئوليت شخصي آن را بپذيرند و توجه را از نزاع شديد بين طرفين به تمركز برخود بر‏گردانند. اين ساختار دو مقوله‏اي مي‏تواند براي ديگر روابط نيز وجود داشته باشند، مانند هم‏جنس بازان زن، دوستي‏ها، روابط كاري و هر روابط دوجانبه ي سيستمي كه در اين ساختار رقابتي و قرينه باشد. (ماريا و جوان هردو نتايج سيستمي تخريب كننده اعتياد و عواقب كارشان را تجربه كرده‏اند. اكنون، هردو معتاد هستند).

قبول عدم كنترل، نشانه پايان كشمكش دوگانه در خود‌ و بر ضد ديگران است. عقيده به عدم كنترل، پايه روند روبه پيشرفت شخص در بهبود است. اين روند براي مردان و زنان يكسان است. بهبودي با جداشدن از ماده مورد اعتياد و انتقال  وابستگي به شي‏ء جديد آغاز مي‏شود مثلاً AL-Anon, AA ، كتابها، جلسات، يك درمانگر، درمان يا بهبودي جمعي يعني چيزي كه بيانگر وابستگي سالمتر و جديد است.

معني معتاد شدن

در تحقيقي كه در دهة 1970 انجام شد (Brown, 1977 )، مردان و زنان كه به جامعه الكلي‏ها متعلق بودند خود را بعنوان الكلي‏هايي مي‏شناساندند كه بر نوشيدن خود كنترل ندارند. آنچه كه به معني عدم كنترل است، اين است كه چطور و چرا آنها كنترل خود را از دست دادند و اينكه الكلي بودن، براي مردان و زنان متفاوت است چه معنايي دارد؟ فهم تفاوت‏ها براي درمان زنان بصورت فردي مهم است.

مردان تجربه عدم كنترل را بعنوان مقوله‏اي مردانه تجربه مي‏كنند، يعني عدم موفقيت رقابتي در ارتباط با ديگر مردان كه بدون داشتن كنترل به مصرف الكل ادامه مي‏دهند. بازنده‏ها و برنده‏هايي وجود دارند كه در آن برنده‏هاي مرد داراي كنترل هستند.

زنان تنوع زيادي را در ارتباط با معاني عدم كنترل دارا هستند در زنان، در ارتباط با مردان اين شكست همانند مردان رقابتي است. در اين مورد زنان در كشمكشي براي به دست آوردن قدرت در برابر مردان هستند و فقط براي اينكه ثابت كنند كه آنها برنده‏هاي قدرتمندي درست مثل مردان هستند. اين چارچوبي قوي است كه اكنون و بعد به دنبال كسب قدرت در ارتباط با ديگراني است كه موفق ديده مي‏شوند. زنان همچنين اين مبارزه براي كسب قدرت را در برابر از ميان رفتن كنترل در درون خود جستجو مي‏كنند. كنترل در برابر مصرف الكل، مصرف مواد مخدر ديگر، خوردن، پول خرج كردن و قمار است. زني اين جنگ داخلي را اينگونه مورد تأكيد قرا رمي‏دهد: "من مي‏خواستم برنده شوم، شما نمي‏توانيد با مصرف الكل خود مشكل داشته باشيد و در عين حال نفر اول شويد " .
گروه بزرگتري از زنان " الكلي بودن " را شكست در روابط‏شان با مردان قلمداد مي‏كنند بخصوص با همسرانشان. اين زنان خود را در كسب "قدرت خود " ناتوان نمي‏ديدند اما در عملكردشان بعنوان همسر و مادر خود را ضعيف مي‏ديدند، ديدي كه اهميت نظريه معاشرتي رشد زن را تضعيف مي‏نمايد. بعضي از زنان حس شكست رقابتي را تجربه مي‏كنند، رقابت با زناني كه بعنوان همسران و مادران موفق انگاشته مي‏شوند و يا حداقل در نقش‏هاي سنتي و قابل قبول هستند. " شاريفا " مي‏گويد "من هميشه بعنوان يك همسر و يك مادر احساس نارضايتي از خودم داشتم وقتي كه به دوستانم نگاه مي‏كردم و يا در تلويزيون يك مادر خوب را مي‏ديدم، از اينكه يك همسر و يك مادر بودم عصباني بودم " . اين زن درك خود را نسبت به تعارضات داخلي اينگونه بازگو مي‏كند كه قسمت مهمي از بهبود اعتياد است، بخصوص در ارتباط با معاني كه همراه با از دست دادن كنترل است. تعارض ناشي از داشتن احساسات، خواسته‏ها يا انگيزه‏هايي است كه احتمالاً با عقايد عميق شخص در تضاد هستند. جني اينگونه مي‏گويد كه:  "من دختر بامزه‏اي بودم، يك دانش‏آموز خوب و عضو گروه كركليسا. در ذهنم چيز ديگري احتياج نداشتم. اصلاً از من انتظار نمي‏رفت معتاد شوم. خوب، من با اختلال غذايي‏ام در تعارض بودم و عاشق نوشيدن مشروبات الكلي بودم و وقتي نتوانستم مصرف الكلم را كنترل كنم، احساس شكست ميكردم.

همه انواع تعارض‏هاي داخلي بين افراد مي‏تواند با درمان و بهبود تداخل پيدا نمايد و اين در صورتي است كه زن اين تعارضات را تشخيص ندهد و مسئوليت آنها را نپذيرد. " شاريفا " در مورد مادر بودن دچار تعارض بود. او مي‏افزايد كه الكل و حشيش به او كمك مي‏كرد كه بر احساس ناكافي بودن و عصبانيت خود غلبه كند اگرچه او اغلب براي استفاده‏اش از مواد دچار تعارض بود. "در ابتدا، الكل و حشيش من را شنگول و نيم مست مي‏كرد. بعد از مدتي مصرف احساس گناه مي‏كردم. البته دارم زياده از حد آنها را مصرف مي‏كنم. درنهايت تعارضي را كه در وجودم بود تشخيص دادم. اما چيزي تغيير پيدا نكرد تا اينكه مسئوليت آنرا قبول كردم. بايد براي مشكلم كاري مي‏كردم. هيچكس نمي‏توانست اينكار را براي من انجام دهد.

زنان مي‏توانند تعارض را قبول و درك كنند اما داشتن نظر متعارض و سياه و سپيد به اين امر امكان‏پذير‌ نيست.‌ موقعيت جنسيتي‌ دوگانه جاي كمي را براي احساسات "خاكستري " و دوسوگرايانه، آگاهانه و ناآگاهانه مي‏گذارد كه قسمتي از رشد سالم هستند. چارچوب مغاير آن اهميت كمي براي تفاوت ميان زنان و يا تعارض‏هايي قائل است كه مي‏توانند هم شخصي و هم بين شخصي باشند و به احساس گناه، سرزنش خود، خشم از خود و ديگر چيزها منجر شود. طبيعت باخت و برد در ديد سياسي اكثريت- اقليت، سلطه‏گر و سلطه‏پذير ضرورت جبهه " متحد " زنان را تقويت كرده و موضع مخالف برون‏گرا را تقويت مي‏كند.

اين ديد سياسي براي زنان قبول تعارض، انگيزه‏ها و احساسات متناقض و هرچيزي كه كاملاً منفي است را مشكل مي‏سازد و اين بدليل تجربه كردن دوسوگرايي و مشكلاتي است كه بصورت اتوماتيك متضمن شكست است. اين مي‏تواند به تأكيد دفاعي بر مثبت انديشي در مورد زنان منجر شود- براي مثال، به انگيزه و توجه و مراقبت‏هاي طبيعي آنها مي‏توان اشاره كرد. در اين بافت براي زنان جايي وجود ندارد كه قبول كند و بپذيرد كه بچه مي‏خواهد و همزمان بچه نمي‏خواهد و ممكن است برايش مشكلي پيش آيد هنگامي كه در مورد روابط نزديك آنها احساسات مختلفي وجود داشته باشد. "تولا " مي‏گويد كه او با كاركنان درماني در مورد تمايلش براي "ارتباط " مبارزه كرده است. او گفت كه آنها از او خواسته‏اند با زنان ديگر گرم بگيرد و به آنها نزديك شود. من قبلاً با ديگران ارتباط خوبي نداشتم و به تنهايي عادت كرده بودم و در را برروي ديگران بسته بودم. به هر صورت ديگر نمي‏توانستم آن را انجام‌دهم. اكنون من قرار است‌ نزديك ‌شوم؟

در اين بافت سياسي متناقض ديدن زناني كه مشغول خود خرابكاري هستند سخت است. اين تمايل وجود دارد كه باور كنيم كه زنان بهترين‏ها را براي خود مي‏خواهند و همچنين براي زنان ديگر و برحسب آن كار مي‏كنند تا بدان دست يابند. اما تعريف "بهترين " براي زن پر از تعارض و پر از مناقشات فرهنگي است. در سطح آشكار زندگي واقعي و روابط واقعي، زنان در حال كشمكش با نيازها و انگيزه‏هاي بسياري هستند كه آنها نمي‏توانند بصورت خودآگاه درآورند و يا آنرا حل كنند بدون يك اجتماع درماني و فرهنگي كه واقعيت و طبيعي بودن تعارض را بفهمد.
براي مثال، "تينا " زني با چندين بچه خردسال، به استفاده و فروش مواد مخدر مشغول بود اگرچه مي‏دانست كه اين به معني بازگشت اتوماتيك به زندان است. او از اين رنج مي‏برد كه بچه‏ها از اين آسيب مي‏ديدند و او در پايان آنها را از دست خواهد داد. متخصصين درماني احساس اطمينان مي‏كردند كه فقدان تهديدآور كودكانش انگيزه قوي براي او خواهد بود. تينا وقتي نتوانست مصرفش را متوقف كند مورد ناراحتي و عصبانيت آن ها قرار گرفت او در مورد رفتارش احساس گناه زيادي كرد بعد از سالها دور ماندن از الكل او به ديدي دست يافت كه قبلاً به آن فكر نكرده بود. اينكه دخترش مادري الكلي داشته باشد كه هميشه پشت ميله‏هاي زندان باشد. او از اين مي‏ترسيد كه نكند او از بچه‏هايش سوء استفاده كند. رفتن به زندان ناخودآگاهي بود كه او بدليل نبود مادر به دست آورده بود و همچنين تلاش او براي حمايت از كودكانش بود.

در تحقيقي كه به تعريف مدل رشد پرداخته است، زناني كه در مرحلة بهبود به سر مي‏برند به چندين دليل دوباره به مصرف الكل روي مي‏آورند. معاني كه آنها براي مصرف الكل و الكلي بودن درسر داشتند مختلف بود و اغلب پر از دوسويه‏گرايي بود. براي بيشتر زنان در اين تحقيق، مصرف الكل هدفمند و مثبت بود. براي مصرف الكل هدف و منظوري وجود داشت: راهي بود براي كنار آمدن با اوضاع و الكل هم وفق دهنده بود. مشكلي وجود داشت كه با مصرف الكل حل مي‏شد.

در همة ‌موارد، مصرف الكل به زنان اين تصور را القاء مي‏كرد كه آنها مي‏توانند بعضي از جنبه‏هاي مشكل‏زاي زندگي خود را حل كنند. براي مثال، هلن هيچوقت مصرف زياد الكل را دوست نداشت اما فكر مي‏كرد كه بعدازظهر جمعه را بعد از اين همه كار پرمشغله كه هم سرعت كار زياد بود و هم سروكارش با تكنولوژي پيشرفته بود بايد كاري بكند كه دلش براي بشكه‏هاي آبجو تنگ نشود وقتي كه رفقا هم مي‏آمدند درست مثل المپيك بود- المپيك اينكه چه كسي از همه بيشترمي‏نوشيد و سرعت بيشتري داشت و آدم هم نمي‏خواست كه از اين رقابت كنار بكشدو مصرف الكل نگراني‏هايم را برطرف مي‏كرد. "موريا "هم همچنين با مصرف الكل به حل مشكلات خودش مي‏پرداخت: "من الكل استفاده مي‏كردم و سپس بعد از آن چند قرص مي‏خوردم تا درد مزمني را كه داشتم برطرف كند. وقتي كه الكل مصرف مي‏كردم مي‏توانستم اخلاقم را عوض كنم و از وضعيت بد زندگي‏ام بيرون بيايم و نفسي بكشم.
بعضي زنان الكل مصرف مي‏كردند تا بتوانند مادران خوبي باشند و بعضي‏ها هم به همين دليل آن را ترك نمي‏كردند. هيلدي اينگونه توضيح مي‏دهد كه: " با اولين حاملگي‏ام مصرف الكل را متوقف كردم تا بتوانم " مادر خوبي " باشم و وقتي بچه‏ها هم داشتند بزرگ مي‏شدند ديگر راجع به آن فكر نكردم. در طول اين وقت از غذا بعنوان آرامش بخش استفاده مي‏كردم، سيگار مي‏كشيدم و يك كمي هم حشيش مصرف مي‏كردم. وقتي كه بچه‏ها بزرگ شدند و از خانه رفتند دوباره به سراغ الكل برگشتم مانند اسبي كه دوباره به آغل برود دوباره مشغول شدم انگار كه هيچوقت آنرا كنار نگذاشته‏ بودم.

به گفتة " تولا " الكل و آرامش بخش‏ها به او " قدرت " اين را داده بود كه براي چهار بچه زير پنج سال مادر شايسته‏اي باشد: "از همان ابتدا مصرف الكل و قرص‏ها من را از بدترين لحظاتم بيرون آورد و احساس موجي از آرامش به من دست داد " . بعد از سالها ميانه‏روي او مي‏گويد كه الكل به اوكمك كرده بود تا وضعيت روحي‏اش را كنترل كند. هميشه از اين مي‏ترسيد برسر بچه‏هايش عصباني شود و مي‏دانست كه حتي ممكن بود آنها را هم كتك بزند. او از خودش واهمه داشت. دارو رابط بين بچه‏ها و خلق و خويش بود. تول نمي‏توانست نتايج بسيار منفي اعتيادش را ببيند تا اينكه يكبار با سيگار به خواب رفت و خانه را به آتش كشيد.
تعداد اين مثالها بي‏نهايت است. بعضي از زنان معتاد مي‏شوند تا اينكه احساس متفاوت بودن با ديگر زنان كنند، بعضي‏هابراي درمان اضطراب و افسردگي بعضي‏ها براي سازگار شدن با اوضاع. پيدا كردن مقدار "مناسب " الكل و يا آمفيتامين هدف منحرفانه همه معتادين است. معتاد شدن معمولاً براي وفق پيدا كردن است و معمولاً مشكلات آگاهانه يا ناآگاهانه‏اي را حل مي‏كند و بعد خود نيز به مشكلي تبديل مي‏شود.

كليد اصلي آسيب شناسي، قرباني كردن خود سالم و رفتار سالم بخاطر اعتياد و سيستم اعتيادآور است. بهبود، عكس اين موضوع است و در اين جا آنرا مورد تأكيد قرار خواهيم داد. تمركز از آسيب شناسي اعتياد به ايجاد كشمكش براي به دست آوردن قدرت كنترل با قبول عدم كنترل تغيير پيدا‌مي‏كند كه اين به روش‌جديدي تبديل مي‏شود‌كه بر استقلال و رشد سالم تمركز مي‏يابد.

"شاريفا " پايه بهبودش را در قبول مسئوليت شخصي خود مي‏داند: "عصباني بودم و كمر به از بين بردن خود بسته بودم. هيچ كمكي لازم نداشتم و هيچكس هم چنين پيشنهادي نكرد. داشتم سر خود كلاه مي‏گذاشتم. دنيا هم كه بدون من تفاوتي نمي‏كرد و مي‏خواستم به آنها چيزي را نشان بدهم و اين بود كه خودم تنها بودم. وقت آن بود كه كنارش بگذارم. بخودم نگاهي كردم و ديدم كه هيچي عايدم نمي‏شود اگر كاري نكنم و خودي نشان ندهم، و حالا اين منم- خودم را بايد نشان بدهم نه الكل مصرف مي‏كنم و نه مواد.

نتيجه‏گيري

زنان راه درازي را براي پذيرش "حقوق " خود توسط مردان طي كرده‏اند: حق اينكه آنها هم بعنوان معتاد شناخته شوند و هم اينكه حق درمان اعتيادشان را داشته باشند. حال اين ديد جديد پيچيدگيهايي را سبب مي‏شود كه خواستار درك اين تناقض است.

مدل رشد اعتياد و بهبودي به حل اين بلاتكليفي كمك مي‏كند و درك بيشتري از روند اعتياد را فراهم مي‏سازد. زنان در تجربه نداشتن كنترل بر مصرف مواد يكسان هستند. اما معاني و شرايط اعتياد آنها يكسان نيست. فهم تفاوت‏هاي بين زنان مهم است و درمان هر فرد مختص خود او است و بايد با ديدي طولاني مدت به آن نگاه كنيم.

 Reference:

• Alcoholics Anonymous (1995). NewYork . Alcoholics Anonymous World  Service.
• Alcoholisc Anonymous.(1999).1998 membership survey. New York: Alcoholiscs Anonymous World Service.
• Bateson,G.(1971). The Cybernetics of self: A thory of alcoholism. Psychiatry, 34 (1), 1-18.
• Bepko, C. (Ed.). (1991). Feminisc and addiction. Binghamton, NY: Haworth Press.
• Bloom,B.,& Covington,S.(1999,December 13-15).Gender– responsivity: An essential element in womens programming. Paper presented at the National Symposium on Women Offenders,Office of Jusice Programs.
• Brown,S.(1977).Defining a process of recovery ni alcoholism. Unpublished doctoral dissertation,California School of Professional Psychology, Berekeley.
• Brown, S. (1985). Tratine the alcoholic : A developmental model of recovery. New York : Wiley.
• Brown, S.(1993).Therapeutic process in Alcholics Anonymous. In B.McCrady & W.Miller(Ed.),Research on Alcolics Anonymous (pp.137-152).New Brunswich, NJ:Rutgers Center of Justrice Programs.
• Brown, S. (1994). Alcoholism and trauma: A theoretical Comarison and overview. Jouranl of Psychoative Drug, 26, 345-355.
• Brown,S.(Ed).(1995).Treating alcoholism.San Francisco:Jossey– Bass.
• Brown, s., & Lewise, V.(1999). The alcoholic family in recovery: A developmental model. New York: Guilford Press.
• Brown,S.,Lewise,V., & Liotra, A.(2000).The Family guide to recovery:A map for healthe grouth. Oakland,CA:NewHarbinger Press.
• Byington,D.(1991).Applying relational theory to addiction treatment.In S.L.A. Straussner & E..Zelvin (Eds).Gender and Addiction:Men and women in treatment (PP. 33-46).New York: Guliford  Press.
• Ghodorow,N.(1978). The reproduction of mothering. Berkeley: University of California Press.
• Covington. S. & Surrey J.(1998). The relational model of womens psychological development: Implications for the criminal justice system. In R. Zaplin (Ed.), Female offender: Critical Perspectives AND effective interventions (PP.113-131). Gaitheresburg, MD: Aspen.
• Convington,S.,& Surrey,J.(1998).The relational theory of womens Psycholocical development: Implications for substance abuse. In S. Wilsnack & R. Wilsnasck (Eds), Gender and alcohol: Individual and socialperspectives(pp.335-351).Piscataway,NJ:RutgersUniversity Press.
• Gilligan,C.(1982).In a different voice: Psychological theory and womens development. Cambridge: Havard University Press.
• Herman,J.(1962).Trauma and recovery.NewYork: Harper Collins/ Basic Books
• Hirisch, J. (1962). Women and alcoholism. In W.C. Bier (Ed), Problems in addiction : Alcoholism and narcotics (pp. 108 - 115). New York : Fordham University Press.
• Jellinek, E.M. (1976).Towards a new psychology of women. Boston: Beacon Press.
• Miller.J.B.(1976)Towards a new psychology of women. Boston: Beacon Press.
• Robbins, C. (1989). Sex differences in psychosocial consequences of alcohol and drug abuse.
• Journal of Health and Social Behavior, 30,117-130.
• Straussner, S.L.A. (1997). Gender and substance abuse. In S.L.A. Straussner & E. Zelvin (Eds.), Gender and addictions: Men and women in treatment (pp, 5-27). Northvale, NY: Aronson.
• Straussner, S.L.A. & Zelvin, E. (Eds.) (1997). Gender and addiction: Men and women in treatment. New York: Guilford Press.
• Tiebout, H. (1953).Surender vs. Compliance in therapy with special reference fo alcoholism Journal of studies on Alcohol,51,148-155.
• Van Den Bergh, N. (Ed.). (1991) Feminist perspectives on addiction. New York: Springer
• Wilsnack,S.,& Wilsnack, R. (Eds) (1998). Gender and alcohol: Individual and social perspectiues Piscatway, NJ: Rutgers University Press.

به گزارش مرکز خبری امید، دكتر رهدار بيان كرد: در راستاي تحقق اصل سه قانون اساسي مبني بر مشاركت عامه مردم در تعيين سرنوشت سياسي اقتصادي اجتماعي و فرهنگي خودش بند پنج سند چشم انداز جمهوري اسلامي ايران در افق ‌١٤٠٤ با تاكيد بر روحيه تعاون و سازگاري اجتماعي و بند هشت سياست‌هاي كلان مبارزه با مواد مخدر مبني بر اتخاذ تدابير لازم براي حضور و مشاركت جدي آحاد مردم و خانواده‌ها و حمايت از تشكل‌هاي مردمي در زمينه‌هاي پيشگيري كاهش آسيب و درمان معتادان دفتر تشكل‌هاي غيردولتي ستاد مبارزه با مواد مخدر به منظور توانمندسازي و توان افزايي سازمان‌هاي غيردولتي فعال در اين حوزه، اقدام به برگزاري برنامه‌هاي مختلفي در طول سال به صورت حرفه‌اي تخصصي و با اثربخشي بالا كرده كه برنامه‌هاي ايام دهه فجر نيز جز اين موارد است.

دكتر رهدار با بيان اين كه برنامه‌هاي ستاد مبارزه با مواد مخدر در ايام دهه فجر داراي ويژگي خاصي است، بيان كرد: چون بر اين باور و اعتقادم كه اكثر تشكل‌هاي غيردولتي اين حوزه در عرصه‌هاي مختلف مرتبط با درمان و پيشگيري از اعتياد به توانمند‌هاي خوبي رسيده‌اند، لذا سعي شده است كه كل برنامه‌ها توسط خود تشكل‌هاي غيردولتي ساماندهي و اجرا شود و از اين ظرفيت در توانمندسازي و توان افزايي ساير تشكل‌هاي غيردولتي مبارزه با اعتياد بهره‌گيري شود.

مشاور دبير كل ستاد در امور جوانان، برگزاري اولين همايش زن و ارتقا سلامت اجتماعي، اولين همايش نقش ورزش در پيشگيري و درمان اعتياد، اولين همايش نقش خانواده در پيشگيري از آسيب‌هاي اجتماعي و كارگاه آموزشي آشنايي با مداخلات اجتماعي (آموزش/ ارتقا سلامت/ بازاريابي)، كارگاه آموزش مهارت‌هاي زندگي و كارگاه توانمندسازي تشكل‌هاي مردمي در زمينه‌ IT و كارگاه‌ روش تحقيق در اعتياد را از برنامه‌هاي اين دهه دانست كه توسط جمعيت روان و سلامت اجتماعي، جمعيت احياي كنگره ‌٦٠، جمعيت رهياب انجمن آموزش بهداشت و ارتقاي سلامت خانواده مركز سه پند مهر ايران، انجمن معلمان و محققان نوانديش جمعيت مبارزه با اعتياد و گروه مشاوران جوان سازمان تربيت بدني و غيره برگزار مي‌شود.

دكتر رهدار حضور تشكل‌هاي غير دولتي را در راهپيمايي يوم‌الله ‌٢٢ بهمن از برنامه‌هاي ديگر اين دهه دانست و بيان كرد: از فعالان تشكل‌هاي غيردولتي در خلال برگزاري برنامه‌هاي اين دهه تقدير خواهد شد.

جاي دارد همين جا از جناب آقاي دكتر رهدار مشاور دبير ستاد مبارزه با مواد مخدر و مسئول ساماندهي سازماندهي سازمانهاي غير دولتي فعال در زمينه اعتياد ، بطور رسمي سپاسگزاري كنم كه با نگرش تازه اي كه در ستاد مبارزه با مواد مخدر ايجاد كرده اند راه مشاركت مردمي در راه ريشه كن سازي اعتياد را باز نموده اند . شايان ذكر است كه  دكتر رهدار در سومين سمينار تخصصي مديريت سازمانهاي غير دولتي كه در سالن علامه طباطبايي دانشگاه آزاد واحد علوم و تحقيقات برگزار شد شركت نموده بودند و طي اعلام پيشنهاداتي به منظور بهبود نحوه برگزاري سمينار و افزايش بار علمي آن دانشجويان و دانش آموختگان اين رشته را دعوت به تشكيل سازمان غير دولتي علمي مديريت سازمانهاي غير دولتي براي برطرف نمودن ضعفها و تقويت نقاط قوت سازمانهاي مردم نهاد كشور عزيزمان  كردند .

در آینده نه چندان دور حتما در باب نیروهای داوطلب و موظف و پیشنهادات مدیریتی سازمانهای غیر دولتی مقالاتی در وبلاگ خواهم گذاشت .

موفق و سربلند باشید . با سپاس فراوان .

 مریم علی نژاد .

برگرفته از وبلاگ شخصي فرنود حسني

برگرفته از سايت فرهنگ و پژوهش شماره 188 سه شنبه 13 ارديبهشت

با سپاس فراوان مريم علي نژاد .

هدف هاي بلند، گام هاي كوتاه: هيات نظارت بر NGOها تشكيل مي شود

در حالي كه پايگاه خبري سازمان ملي جوانان از افزايش ۱۰۰ درصدي صدور اعتبارنامه سازمان هاي غير دولتي توسط اين نهاد خبر داده است، تعداد سازمان هاي غير دولتي استان قزوين كه از سازمان ملي جوانان اعتبارنامه گرفته اند، همچنان ثابت است و حتي برخي از اين سازمان ها تعطيل شده اند.

آخرين گزارش منتشر شده از سوي نمايندگي سازمان ملي جوانان حاكي از فعاليت ۶۱ تشكل غير دولتي جوانان دارد و در دو سال فعاليت نماينده جديد سازمان در استان، هيچ گونه تغييري در كميت و كيفيت اين سازمان ها به وجود نيامده است.

اين در حالي است كه دفتر اموراجتماعي و انتخابات در گزارشي كه يك ماه قبل منتشر كرده است، سازمان هاي غير دولتي زير مجموعه خود را ۶۷ تشكل اعلام كرده است.

به گزارش دفتر امور اجتماعي و انتخابات، هم اكنون ۶۷ تشكل غير دولتي در استان مجوز فعاليت خود را از اين دفتر دريافت كرده اند.

از اين تعداد ۷ تشكل در زمينه علمي، آموزشي و پژوهشي فعاليت مي كنند، يك تشكل در حوزه هنري و يك تشكل نيز با موضوع فعاليت ورزشي فعاليت مي كنند.

بيشترين تعداد تشكل هاي غير دولتي در حوزه حمايتي فعاليت مي كنند. ۲۲ تشكل با موضوع فعاليت حمايتي، ۲۱ تشكل فعال در حوزه فرهنگي و اجتماعي، ۱۰ تشكل خيريه و ۵ تشكل با موضوع فعاليت زيست محيطي مجموع سازمان هاي غير دولتي استان قزوين را تشكيل مي دهند.

اين گزارش مي افزايد، در يك سال گذشته تنها ۶ تشكل مجوز فعاليت دريافت كرده اند، در حالي كه در سال ۸۴ براي ۱۱ تشكل غير دولتي پروانه فعاليت صادر شده است.

بر اساس اين گزارش، ۵۵ تشكل غير دولتي استان فعال هستند و تنها يك تشكل غير دولتي، غير فعال گزارش شده و ۱۱ تشكل نيز در موقعيت نيمه فعال قرار دارند.

از مجموع ۶۷ تشكل غير دولتي استان، ۶۳ تشكل داراي محدوده فعاليت استاني و تنها ۴ تشكل داراي محدوده فعاليت شهرستاني هستند.

اين گزارش، تعداد تشكل هاي غير دولتي فعال در حوزه زنان را نيز ۱۰ تشكل گزارش كرده است.

دفتر امور اجتماعي و انتخابات استانداري قزوين همچنين در تعريف اهداف خود كه به مناسبت اهداف توسعه هزاره سوم انتشار داده، كمك به ايجاد و توسعه و قانونمندي نهادهاي غير دولتي، افزايش مشاركت سازمان هاي مردم نهاد در خدمت رساني به افراد در معرض آسيب هاي اجتماعي، فراهم كردن زمينه گسترش كمي و كيفي نهادهاي مدني با اعمال سياست هاي تشويقي،ساماندهي و توسعه مشاركت هاي مردمي در عرصه امور خير خواهانه و توسعه مشاركت همه جانبه بر اساس حق شهروندي در نظام تصميم گيري، تصميم سازي و مديريت اجرايي استان بيان داشته است.

دفترامور اجتماعي و انتخابات استانداري قزوين، توانمند سازي سازمان هاي غير دولتي، نظارت و ارزيابي فعاليت سازمان هاي غير دولتي استان، نظارت برتشكيل واحد سازماني مناسب در دستگاه اجرايي استان، براي تقويت و حمايت از بخش غير دولتي در زمينه نهادسازي، آموزش، ايجاد تسهيلات توجيه و رفع موانع اداري و برنامه ريزي در راستاي اجراي مفاد آيين نامه نحوه تاسيس سازمان هاي غير دولتي را از برنامه هاي اين دفتر عنوان كرده است.

نكته جالب توجه در برنامه هاي اعلام شده اين دفتر توجيه مديران و ايجاد نهاد براي تسهيل در روابط ميان غير دولتي و مديران دولتي است كه چنانچه به مرحله اجرا برسد، مي تواند آغازگر فصل تازه اي از مشاركت ميان دولتي ها و غير دولتي ها باشد.

اين دفتر همچنين اعلام كرده ، پروژه هاي زير را در دستور كار قرار داده است:

برگزاري كارگاه هاي آموزشي از قبيل؛ ويژه هيات مديره و بازرسين سازمان هاي غير دولتي، آسيب شناسي سازمان هاي غير دولتي، كارگاه سازمان هاي غير دولتي و رسانه هاي گروهي، برگزاري همايش سازمان هاي غير دولتي و توسعه پايدار، تهيه و تدوين جزوات آموزشي اجراي طرح مطالعاتي شناسايي عوامل ساختاري عدم حضور فعال و پوياي نهادهاي مدني در عرصه هاي عمومي، برگزاري كارگاه آموزشي ويژه معاونين فرمانداران و كارشناسان امور اجتماعي فرمانداري ها.

در همين حال خبرگزاري مهر، از تشكيل هيات نظارت بر سازمان هاي غير دولتي تا پايان مهرماه سال جاري خبر داده است.

به گزارش مهر، سازمان هاي غير دولتي كه محدوده فعاليت شان ملي تعريف شده است تا ۲۴ مهرماه فرصت دارند تا با مراجعه به معاونت امور اجتماعي وزارت كشور و يا سايت اين معاونت نسبت به ثبت نام براي حضور در انتخابات نماينده سازمان هاي غير دولتي در هيات نظارت بر تشكل هاي غير دولتي ثبت نام نمايند.اين هيات ها در سطح استاني و ملي نيز تشكيل خواهد شد.

بر اساس طرح پيشنهادي وزارت كشور و هيات دولت علاوه بر نمايندگان سازمان هاي غير دولتي شوراها و فرمانداران يا مديران كل امور اجتماعي اين بار نمايندگاني از وزارت اطلاعات و اطلاعات نيروي انتظامي نيز به عضويت هيات نظارت بر فعاليت سازمان هاي غير دولتي در خواهند آمد.

در دوره قبل هيات نظارت بر سازمان هاي غير دولتي با حضور نماينده استاندار، نماينده شوراي استان و نماينده سازمان هاي غير دولتي در سطح استاني و نماينده فرماندار، شوراي شهرستان و سازمان هاي غير دولتي در سطح شهرستاني تشكيل مي شد.

هم اكنون هياتي مركب از نمايندگان سازمان هاي غير دولتي در حال رايزني و مذاكره با كارشناسان و مقامات مسوول وزارت كشور و نمايندگان مجلس جهت اصلاح پاره اي از بندهاي مرتبط با هيات نظارت بر سازمان هاي غير دولتي هستند.

بر اساس آيين نامه جديد، كليه سازمان هاي غير دولتي بايد اساسنامه خود را با مصوبه جديد تطبيق دهند.

دوشنبه ۲۳ مهر ۱۳۸۶

۱۳:۴۹:۲۶ برگرفته از هفته نامه حديث قزوين

http://hadisnews.com/?type=dynamic&lang=1&id=1866

۲ .